SM:AvR 1: 1, 1 //Aber hüget mir der muot!
zwâr, ez meijet meijen bluot:
man sicht ûf dem zwîe
Bollen, die sich went ûf tuon;
SM:AvR 1: 1, 5 darin setzet sich dur ruon
nachtegal, diu vrîe.
Geêret sî diu kalle fîn,
diu des zwîes hüete.
iemer müez si sælig sîn,
SM:AvR 1: 1,10 diu da zuo den vogellîn
setzet mîn gemüete!
SM:AvR 1: 2, 1 //Sî hât engellichen schîn:
wünschent, daz si werde mîn,
der mir heiles gunne!
Sô hab ich ein paradîs
SM:AvR 1: 2, 5 hie ûf erde in maniger wîs;
si ist mîns herzen wunne.
Mit tiuren varwen zol
ist ir lîp bestrichen,
wîz, rôt, brûn gemischelt wol.
SM:AvR 1: 2,10 sôst ir herze gar tugenden vol