SM:EvS 1: 1, 1 //Künd ich wol mit worten schône
würken ganzes lobes krône
wirdeklîch in süezzem dône,
gezieret nâch dem willen mîn
SM:EvS 1: 1, 5 Gar nach êren, als ich meine,
die wolde ich der megde reine,
diu ie stuont gelîchen eine,
smiden âne valschen schîn.
Nû hât mir den sin bestürzet,
SM:EvS 1: 1,10 daz ir lop noch stêt gekürzet
und doch dike hât gewürzet
in so künsterîchen sin.
SM:EvS 1: 2, 1 //Dû bist gar vor allem ruome
kiuscher scham ein blüender bluome:
gib von dîner gnâden tuome
mir dîns lobes anevang.
SM:EvS 1: 2, 5 Sich hât schône underscheiden
gottes wort, do ez sich weiden
wolt in dir und von dir kleiden
sich, darnâch sîn güete ie rang.
→ besloʒʒen Part.-Adj. → garte swM. stM.Dû bist der beslozzen garte,