SM:Go 1: 1, 1 //Sumer, der hât sîn gezelt
nû gerihtet uberal,
ûf die $p und ûf die sîne weide.
Wol gezieret stânt diu velt;
SM:Go 1: 1, 5 man hœret kleiner vogelîn schal:
schône singet lerche uber heide.
Ich lobe dich, meie, dîner kraft.
waz dû uns bringest süezzer morgentouwen!
dû tuost sumer sigehaft:
SM:Go 1: 1,10 bî dem Rîne gruonent werde und ouwen.
jârlang suln wir heiden, ouwen schouwen.
SM:Go 1: 2, 1 //Vil der brûnen klingen treit,
die verwettet hânt den tanz,
Fridebolt und al sîn cumpenîen:
Lengiu swert, ze mâzze breit,
SM:Go 1: 2, 5 sleht, ze beiden eggen ganz:
sî went sich vor allen fögten vrîen!
Otte, wilt du daz ôsterspil,
sô lâ mih nach dînem râte sinnen:
Künze, diu hât fründe vil.
SM:Go 1: 2,10 ‘lâz an mich,’ er sprach, ‘nu stê mit minnen.