SM:Had 1: 1, 1 //Ach, mir was lange
nach ir so wê gesîn,
davon dâchte ich vil ange,
daz ir daz wurde schîn.
SM:Had 1: 1, 5 Ich nam ir achte
in gewande als ein pilgerîn,
so ich heinlîchste machte,
do sî gieng von mettîn.
Dô hâte ich von sender klage
SM:Had 1: 1,10 einen brief, daran ein angil was,
den hieng ich an sî, daz was vor tage,
daz sî nit wîzze daz.
SM:Had 1: 2, 1 //Mich dûchte, si dæchte:
‘ist daz ein tobig man?
waz wolde er in die næchte,
daz er mich grîffet an?’
SM:Had 1: 2, 5 Sî vorchte ir sêre,
mîn frowe wolgitân,
doch sweig si dur ir êre;
vil balde si mir intran.
Des was ich gegin ir so gæhe,