SM:KvL 1: 1, 1 //Nu helfent mir klagen, daz der vogellîn schallen
der winter hât gesweiget:
des müezze er sîn geveiget!
mit sînem snê
SM:KvL 1: 1, 5 tuot er vil manigem dinge wê.
Daz muoz mir und manigem harte missevallen.
ich klage ouch heide und anger,
diu hiure wurdent swanger
vil bluomen glanz:
SM:KvL 1: 1,10 da wart gebrochen manig kranz.
Seht, wie der winter die werlt gekleidet hât!
uns gît mit grimme sîn kunft blanke wât.
des müezze er sîn verwâzzen,
daz er sus kan unmâzzen!
SM:KvL 1: 1,15 mit sîner kraft
tuot er diu herzen schadehaft.
SM:KvL 1: 2, 1 //Mîn trôst, den ich suoche, lît an einem wîbe,
der schœne ist âne mâzze.
si kan die rehten strâzze
gewîsen wol,
SM:KvL 1: 2, 5 die man ze fröiden pfaden sol.