SpdtL 75, 1 Got hât tiutsche lant wol bedâht,
Sô daz buoch wirt volbrâht
Den liuten ze nütze allen gemeine;
Doch ist ir leider kleine
SpdtL 75, 5 Die got sô êren
Daz si ir witze an in kêren.
Ein wênic wirret mir dar an
Daz ich gebüezen kûme kan,
Ob ez ein irrer lêret
SpdtL 75, 10 Und übel dâ von mêret,
Der tuot grôze sünde:
Ich mein ob er künde
Und gerne schaden tæte.
Wie gerne ich got bæte,
SpdtL 75, 15 Daz ditz buoch kund ein ieglîch man;
Unrehten liuten ich ez niht gan.
Doch swie unreht sî der man,
Kan er sich des verstân
Daz im rehte mag gevromen,
→ bekomen stV.SpdtL 75, 20 Kan er des danne bekomen,
SpdtL 76, 1 Gern er des geniuzet;